فاقه

فاقه. [ ق َ / ق ِ ] ( از ع، اِمص ) فاقت. فقر و نیازمندی. از این کلمه فعل از باب افتعال آید نه از ثلاثی مجرد. ( از اقرب الموارد ). درویشی. ( منتهی الارب ):
ناقه همت به راه فاقه ران تا گرددت
توشه خوشه چرخ و منزلگاه راه کهکشان.خاقانی.شاکرم از عزلتی که فاقه و فقر است
فارغم از دولتی که نعمت و ناز است.خاقانی.داد بخششها و خلعت های خاص
آن عرب را کرد از فاقه خلاص.مولوی.طاقت بار فاقه ندارم. ( گلستان ).
مرد درویش که بار ستم فاقه کشید
به در مرگ همانا که سبکبار آید.( گلستان ).طایفه ای از درویشان از جور فاقه به جان آمده بودند و از درویشی به فغان. ( گلستان ).

(ق ِ ) [ ع. فاقة ] (اِ. ) فقر، تنگدستی.

فقر، تنگ دستی.

حاجت، فقر، تنگدستی، ناداری
( اسم ) نیازمندی فقر تنگدستی.

فاقة
فقر، تنگدستی.

💡 نور بو یوسف نداری کی رسی در چاه علم بایزید فقر باید فاقهٔ ماتین کشد

💡 قوله صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم «یبعث کلّ عبد یوم القیمة علی ما مات علیه. المؤمن علی ایمانه و المنافق علی نفاقه.

💡 با فاقه و فقر هم نشینم کردی بی خویش و تبار و بی قرینم کردی

💡 تا به کی چون مور باشی دانه‌کش؟ گر تو مردی فاقه را مردانه کش

💡 جان از درون به فاقه و طبع از برون به برگ دیو از خورش به هیضه و جمشید ناشتا