شوشه

( شوشة ) شوشة. [ ش َ ] ( اِخ ) نام قریه ای به بابل پائین تر از حله بنی مزید، قبر قاسم بن موسی الکاظم بن جعفر الصادق ( ع ) در آن قریه است و نزدیک آن قبر ذوالکفل ( حزقیل ) می باشد. ( از معجم البلدان ). موضعی است نزدیک بابل و نزدیک آن موضع است قبر ذوالکفل ( ع ). ( منتهی الارب ).
شوشه. [ شو ش َ / ش ِ ] ( اِ ) شفشه و سبیکه طلا و نقره و امثال آن و آن جسد گداخته باشد که در ناوچه آهنین ریزند. ( برهان ). سباک زر و نقره و آهن و غیره. ( غیاث اللغات ). شفشه طلا و نقره وامثال آن و آن را شمش و سباک نیز گویند. ( فرهنگ جهانگیری ). سبیکه زر. ( اسدی ) ( رشیدی ) ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). سبکه طلا و نقره. ( فهرست مخزن الادویه ). سوفچه. شوش: شوشه سیم. شوشه زر. سبیکه نقره. شمش نقره.شمش زر یا سیم. خفچه. ( یادداشت مؤلف ):
بر او بافته شوشه سیم و زر
به شوشه درون نابسوده گهر.فردوسی.به تنگی یک اندر دگر بافته
بچاره سر شوشه برتافته.فردوسی.همه شوشه طاقها سیم و زر
به زر اندرون چند گونه گهر.فردوسی.دو خرگه نمد خرد چوبش ز زر
همه بندشان شوشه های گهر.اسدی.دو بازو چو دو ماهی سیم بود
تو گوئی که دو شوشه سیم بود.شمسی ( یوسف و زلیخا ).و زر به شوشه ها و سبیکه ها می کردند. ( مجمل التواریخ والقصص ).
به آتش بر آن شوشه مشک سنج
چو مار سیه بر سر چاه گنج.نظامی ( شرفنامه ص 303 ). || قطعه شمش و زر. ( ولف ):
چو پیدا شد آن شوشه تاج شید
جهان شد بسان بلور سفید.فردوسی. || هر چیز شبیه به شمش. ( فرهنگ فارسی معین ):
شوشه های زکال مشکین رنگ
گرد آتش چو گرد آینه زنگ.نظامی.- شوشه اندام؛ که اندامی چون شوشه دارد. نازک اندام:
بدان نازک میان شوشه اندام
ولیکن شوشه ای از نقره خام.نظامی.- شوشه خیار؛ خیار شمش. خیار چنبر. خیار زه. شمشیر خیار. ( یادداشت مؤلف ).
- شوشه زر؛ شمش طلا.
- || تار زرّین:
شکیبایی اندر همه کارها
به از شوشه زر به خروارها.ابوشکور.همان شوشه زر بر او بافته
به گوهر سر شوشه برتافته.فردوسی.یکی جامه افکنده بد زربفت

(ش ) (اِ. ) ۱ - طلا یا نقره که آن را گدازند و در ناوچه ریزند. ۲ - هرچیز شبیه شمش. ۳ - هر چیز طولانی وکوتاه. ۴ - آبی که در زمستان بر سر ناودان یخ بندد و آویزان شود. ۵ - ریزة هر چیز.

۱. طلا یا نقره که آن را گداخته و در ناوچه ریخته باشند، شفشه، شمش.
۲. هرچیز شبیه شمش.
۳. آبی که در زمستان بر سر ناودان یخ می بندد و آویزان می شود.
۴. لوح یا علامتی که بر گور کسی نصب می کنند: نهی دست بر شوشهٴ خاک من / به یاد آری از گوهر پاک من (نظامی۵: ۷۵۷ ).

طلایانقره گداخته ودرناوچه ریخته باشند، شمش، هرچیزشبیه به شمش، و آبی که درزمستان یخ میبندند
( اسم ) ۱ - طلا یا نقره که آنرا گدازند و در ناوچه ریزند شمش شفشه. ۲ - هرچیز شبیه بشمش. ۳ - لوح چیز طولانی و کوتاه ( مانند لوح مزار محراب مسجد تخته حمام ). ۴ - آبی که در زمستان بر سر ناودان یخ بندد و آویزان شود. ۵ - ریزه هر چیز ۶ - پشته بلندی.

{pig} [مهندسی مواد و متالورژی] شمشی که فقط برای ذوب مجدد تهیه شده باشد

طلا یا نقره که آن را گدازند و در ناوچه ریزند.
هرچیز شبیه شمش.
هر چیز طولانی وکوتاه.
آبی که در زمستان بر سر ناودان یخ بندد و آویزان شود.
ریزة هر چیز.

💡 به گرد گنبد خضرا چنان نمود شفق که گرد خیمهٔ مینا کشیده شوشهٔ زر

💡 شکست دستی کز لوح سیم و شوشه زر بگرد خانه ما آهنین حصار آورد

💡 در شوشهٔ تربتش به صد رنج پیچید چنانکه مار بر گنج

💡 یکی شوشهٔ زر بسیم اندر است دو شیبش ز خوشاب وز گوهرست

💡 سیاهی به مازندران برده مشک بدل کرده با شوشهٔ زر خشک