شطاح

شطاح. [ ش َطْ طا ] ( ع ص ) گستاخ و فحاش و بیشرم. ( از فرهنگ فارسی معین ) ( ناظم الاطباء ). || شهوت پرست. ( ناظم الاطباء ). || کسی که شطحیات گوید. ( فرهنگ فارسی معین ).

(شَ طّ ) [ ع. ] (ص. ) گستاخ.

۱. گستاخ، بی شرم.
۲. (تصوف ) کسی که شطحیات می گوید.

گستاخ، بی شرم، سخنان خلاف شرع یاظاهراخلاف شرع

گستاخ.

💡 گرچه که شطاح بزرگ است لیک کار سخن دیگر ازین کارهاست

💡 چو خصم تو هنگامه را گرم دید تو را سخت شطاح و بی شرم دید