شبگون

شبگون. [ ش َ ] ( ص مرکب ) شبرنگ، چه گون به معنی رنگ آمده است. ( برهان ). شبرنگ.( آنندراج ). سیاه و تار. ( ناظم الاطباء ):
هوا زین جهان بود شبگون شده
زمین سربسر پاک پرخون شده.دقیقی.پری چهره گفت سپهبد شنود
ز سر شعر شبگون همی برگشود.فردوسی.هوا تیره گشت از فروغ درفش
طبرخون و شبگون و زرد و بنفش.فردوسی.هوا زین جهان بود شبگون شده
زمین سربسر پاک پرخون شده.فردوسی.روزم ز تفکر همه شبگون گردد
دل خون شود و ز دیده بیرون گردد.فرخی.- اسب شبگون؛ اسب شبرنگ و سیاه.
- شب شبگون؛ شب بسیار تاریک. ( ناظم الاطباء ).
|| شب چراغ، به جهت آنکه گوهر شب چراغ را دُرّ شبگون نیز گویند. ( برهان ).
- دُرّ شبگون؛ گوهر شب چراغ. ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ):
خزانه مدیح تو را در گشادم
به صحرانهادم بسی دُرّ شبگون.سوزنی.

( ~. ) ۱ - (ص مر. ) تیره. ۲ - (اِمر. ) گوهر شب چراغ.

شبرنگ، سیاه، تیره.

شبرنگ، سیاه، تیره
۱ - ( صفت ) شبرنگ تیره سیاه. ۲ - گوهر شبچراغ.

اسم: شبگون (دختر) (فارسی) (تلفظ: shabgon) (فارسی: شبگون) (انگلیسی: shabgon)
معنی: به رنگ شب، شبرنگ

تیره.
گوهر شب چراغ.

💡 چون رخسارش ز چین جعد شبگون کجا از تیره شب ماهی بر آید

💡 ز ابر سیاه است امید باران مگر کامم از خط شبگون برآید

💡 شب امید من آن روز صبح عید شود که سر زند بنا گوش، خط شبگونش

💡 داشتم از خطش امید خط آزادی سرخط مشق جنون گشت خط شبگونش

💡 هوا تیره گشت از فروغ درفش طبر خون و شبگون و زرد و بنفش

💡 ز جا برخاست با صد بی قراری چو مه بنشست در شبگون عماری