شبگون عیار

شبگون عیار. [ ش َ ن ِ عَی یا ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از آسمان است. ( برهان قاطع ) ( انجمن آرا ) ( آنندراج ).

آسمان

💡 به شبگون سلاسل به بند اندرم به مشکین رسن در کمند اندرم

💡 با که داند گفت دل جز با لبت جورها کز زلف شبگون میکشد

💡 ماه را از شکنِ سنبلِ شبگون بنمای لاله را این همه در سایهٔ ریحان مگذار

💡 گر آفتاب نه در سایه ات گذارد روز ز لطمه های کسوفش عذار شبگون باد

💡 خط آزادی طمع زان روی نوخط داشتم سرخط مشق جنون شد آن خط شبگون مرا

💡 ماهی که نبات از شکر آورد پدید شام شبگون از سحر آورد پدید