دست تنگ

دست تنگ. [ دَ ت ِ ت َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از بی وسعی. نیاز. افلاس. اعسار. تنگدستی:
به گوش آمدش در شب تیره رنگ
که شخصی همی نالد از دست تنگ.سعدی.
دست تنگ. [ دَ ت َ ] ( ص مرکب ) تنگدست. مفلس و محتاج. ( آنندراج ). کسی که مدار معاش او به خرج یومیه وفا نکند. ( از لغت محلی شوشتر، نسخه خطی ). که وسعی ندارد. معسر. مستمند. نیازمند. تهیدست. گدا. مفلس. محتاج. فقیر. ( ناظم الاطباء ). مقابل فراخ دست: این پارسی هم دست تنگ بود و وسعی نداشت که حال مرا مرمتی کند. ( سفرنامه ناصرخسرو چ دبیرسیاقی ص 155 ).
وآدمی را که دست تنگ بود
نتواند نهاد پای فراخ.سعدی.- دست تنگ شدن؛ فقیر شدن. مفلس گشتن: تو سلطان و راعی ما نیستی از بهر بزرگ زادگی تو که دست تنگ شده ای و بر ما اقتراحی کنی ترا حقی گذاریم. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 39 ).
- دست کسی از چیزی تنگ شدن؛ از داشتن آن محروم ماندن. فاقد آن شدن:
چو رفت آن نقد سیمین باز در سنگ
ز نقد سیم شد دست جهان تنگ.نظامی.|| متنوع. ( مهذب الاسماء ). || بخیل. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).

( ~. تَ ) (ص مر. ) تنگدست، فقیر.

تنگدست، فقیر.

( صفت ) آنکه فعلا پولی ندارد تهیدست تنگدست.
تنگدست مفلس و محتاج کسی که مدار معاش او به خرج یومی. وفا نکند. یا متنوع یا بخیل یا دست تنگ.

تنگدست، فقیر.

💡 چو پاردم ز پس افتاده ام از آنکه مرا ز دست تنگی مفرط نشد میسّر زین

💡 ما به دست تنگ خرسندیم، ورنه روزگار این گره را در عوض صد عقد گوهر می دهد

💡 میدان فراخ یافته‌ای، اوحدی،ولی در وصل او عجب که رسد دست تنگ تو!

💡 زینها همه کی ترسم از آن می ترسم کان کان شکر ز دست تنگم بشود

💡 از شدت دست تنگی و محنت برد در خیمه ما نه خواب یابی و نه خورد