خواستاری

خواستاری. [ خوا / خا ] ( حامص مرکب ) طلب. ( مهذب الاسماء ). التماس. ( یادداشت بخط مؤلف ). || اظهار علاقه مندی. اظهار مهر. اظهار عشق:
بنمای دوستداری بفزای خواستاری
دانی که خواستاری باشد ز دوستداری.منوچهری.گر دوستدار مایی ای ترک خوبچهره
زین بیش کرد باید با مات خواستاری.منوچهری. || حمایت. طرفداری. شفاعت. ( یادداشت بخط مؤلف ):
نیست غم چون بخواستاری من
خسرو صاحب القران برخاست.خاقانی. || دلجویی. دلداری:
ترا افتد که با ما سر برآری
کنی افتادگان را خواستاری.خاقانی. || مسألت. خواهشگری. ( یادداشت بخط مؤلف ). || شره. خواهش نفس. میل نفس: هفتم شره وخواستاری که نفس پیوسته در شهوات و لذات متعدی و متمادی بود و بر حد اقتضاء و اعتدال اقتصار ننماید و حوصله نیاز او پر نشود تا بهلاک انجامد. ( نفایس الفنون ). || خواستکاری. طلب زن برای زناشویی. ( ناظم الاطباء ):
وز دگر سو عروس زیباروی
شادمان شد بخواستاری شوی.نظامی.چون ز حد رفت خواستاری من
شرمش آمد ز بیقراری من.نظامی.تا لیلی را بخواستاری
در مرکب خود کشد عماری.نظامی.- خواستاری کردن؛ خِطْبه. طلب ازدواج از زنی کردن: چون از وفات پدر یکچندی بگذشت بیگانه ای او را خواستاری کرد. ( جهانگشای جوینی ).

۱. خواستار بودن.
۲. خواستگاری.
۳. حمایت.

۱ - طلب خواست. ۲ - طلب زناشویی خواستگاری.

💡 مرا می رسد خواستاری او که چون باشدم من سزاوار او

💡 شد از جان خواستار خدمت او کز استغنا به است این خواستاری

💡 دربند کسی باش که یاری کندت پیوند بدان که خواستاری کندت

💡 نیست غم چون به خواستاری من خسرو صاحب القران برخاست

💡 اگر خواسته داشتی بیش ازین او بخواری نکردی ز تو خواستاری