یارب

(رَ ) (اِ. ) [ ع. ] (ندا. ) پروردگارا، ای خدا.

۱. پروردگارا، ای خدا.
۲. هنگام دعا، ناله به درگاه خدا، یا تعجب گفته می شود: یارب آن آهوی مشکین به ختن بازرسان / وآن سهی سرو خرامان به چمن بازرسان (حافظ: ۷۷۲ ).

( ندا ) ای خدا. پروردگار.: یا رب. زباد فتنه نگهدار خلک پارس چندانکه خاک را بود و باد را بقا. ( سعدی. کلیات )

💡 کدامین چشمه نوش است یارب تیغ ناز او؟ به زخمم بخیه، مور شهد ناب آلوده را ماند

💡 در دام نفس و در قفس تن اسیر چند یارب مدد که وارهم از دام و از قفس

💡 آغاز این شب نیک شد آوخ سحر نزدیک شد یارب که چون آغاز ما نیکو کنی انجام را

💡 یارب چه شد امروز که آن ماه نیامد جان رفت ز تن وان بت دلخواه نیامد

💡 بقدر جور چو گفتی وفا کنم اهلی من و جفای تو یارب که بیش از ین بادا

💡 حق گویم و نادان به زبانم دهد آزار یارب چه شد آن فتوی بر دار کشیدن؟