گوشزد

گوشزد. [ زَ ] ( ن مف مرکب ) کنایه از سخنی و حرفی بود که یک بار دیگر شنیده شده باشد و نیز سخنی باشد که به شخصی بگویند تا وقتی از اوقات دیگر به کار آن شخص یا دیگری آید. ( برهان ). سخنی که یک بار شنیده باشند بلکه بمعنی مطلق شنیده شده و مسموع است. ( آنندراج ). سخنی که یک بار به گوش رسیده باشد. ( انجمن آرا ). به گوش خوردن و یک بار شنیده شدن. ( فرهنگ نظام ).
- گوشزد ساختن؛ گوشزد کردن. شنواندن:
ناله ای تا به نهان گوشزد گل سازد
پر بلبل شود ار ریشه گل نیست عجب.واله هروی ( از آنندراج ).- گوشزد شدن؛ گفته شدن به کسی. به سمع رسیدن:
شب ناله من گوشزد مرغ چمن شد
بیچاره گرفتار گرفتاری من شد.باقر کاشی ( از آنندراج ).- گوشزد گردیدن؛ گوشزد شدن. شنیده شدن: برهم خوردگی جماعت قزلباش شایع و گوشزد خاص و عام گردید. ( مجمل التواریخ گلستانه ).

(زَ ) (اِمص. ) یادآوری، تذکر دادن، خاطرنشان ساختن.

۱. یادآوری.
۲. گفتن حرفی یا خبری به کسی برای آگاه ساختن او.

یاد آوری، گفتن حرفی یاخبری بکسی برای آگاه ساختن او
(اسم ) سخنی که بشخصی گویند تا وقتی بکار او یادیگری آید.۲ - سخنی که یکبار شنیده شده باشد. ۳ - ( مصدر ) بگوش خوردن شنیده شدن.

یادآوری، تذکر دادن، خاطرنشان ساختن.

💡 هرزه خندی نشود گوشزد غنچه اسیر باغبان در کند از باغ گل خودرو را

💡 دلم جلای وطن کرد گوشزد چون دید بشرق و غرب، ز عمان شود روان گوهر

💡 این سخن گوشزد شاهد عصمت گردید شد پریشان چوسر زلفش و ماتم برداشت

💡 از سخن گوشزد بکر طبیعت چون گشت خنده زد گفت که رو صبر کن وژاژ مخای

💡 به یار وعده‌خلافم گر اتفاق افتاد نخست گوشزدش این پیام خواهم کرد