گرزمان

گرزمان. [ گ َ رَ / گ َ زَ ] ( اِ ) آسمان را گویند. ( برهان ).شعرا گویند آسمان است. ( لغت فرس اسدی ):
مه و خورشید با برجیس و بهرام
زحل با تیر و زهره بر گرزمان
همه حکمی بفرمان تو رانند
که ایزد مر ترا داده ست فرمان.دقیقی ( از فرهنگ اسدی ).تا بود خورشید و مه بر گرزمان
تا بود در کان عقیق وبهرمان
پیش تیغ خسرو آفاق باد
کوه خارا با مثال بهرمان.شمس فخری ( از جهانگیری ).|| عرش اعظم را نیز گفته اند که فلک الافلاک باشد. ( برهان ) ( جهانگیری ). کلمه پارسی ( مستعمل زرتشتیان )، فارسی گرزمان ( آسمان ). این کلمه در اوستا گرودمانا و گرونمانه، پازند گروثمان، سغدی غردمن، پارتی گردمان، اوراق مانوی به پارسی میانه گراسمان. و کلمه پارسی - فارسی گرزمان تلفظ متأخر و کلمه مغلوط است به معنی آسمان علیین، عرش خدا یا به معنی وسیعتر، آسمان، بهشت. رجوع به حاشیه برهان قاطع چ معین شود.

(گَ زْ ) (اِ. ) عرش اعظم، فلک.

۱. عرش.
۲. آسمان، سپهر: مه و خورشید با برجیس و بهرام / زحل با تیر و زهره بر گرزمان (دقیقی: ۱۰۴ ).
۳. بالاترین مرحلۀ بهشت، بهشت برین.

عرش، آسمان، سپهر
( اسم ) ۱ - عرش خدا علیین. ۲ - ( توسعا ) آسمان سپهر: مه و خورشید با برجیس و بهرام زحل با تیر و زهره بر گرزمان. همه حکمی بفرمان تو رانند که ایزد مر ترا داده است فرمان. ( دقیقی )

عرش اعظم، فلک.

💡 بدان گه که بگرفت طوفان جهان شد آن خانه سوی گرزمان نهان

💡 اگرزمانه به کام توریخت زهر و سپس به جام خصم‌، می‌ ناب خوشگوار آورد

💡 روح محافظی که دارای مکان مشخصی است. از نظر آگاتانگلوس، شاهاپت بار معنایی مثبت دارد زیرا او را روح محافظ مقبره‌ها نیز دانسته‌اند چون در ارمنی واژه «شاهاپت گرزماناتس» یعنی روح محافظ مقبره‌ها.