گردن افراشتن

گردن افراشتن. [ گ َ دَ اَ ت َ ] ( مص مرکب ) گردن بلند کردن. || گردن کشیدن. طغیان. سرکشی:
هرکه گردن به دعوی افرازد
دشمن از هر طرف بدو تازد.سعدی. || امتداد و برابری و مقابله در بلندی:
قزل ارسلان قلعه ای سخت داشت
که گردن به الوند برمیفراشت.سعدی ( بوستان ).

( ~. اَ تَ ) (مص ل. ) طغیان کردن، سرکشی.

( مصدر ) ۱ - خود نمایی کردن تکبر ورزیدن. ۲ - سربلند بودن مفتخر بودن. ۳ - از خود قدرت نشان دادن مقاومت کردن ۴ - گردنکشی کردن عصیان ورزیدن. ۵ - برابری کردن مقابله کردن.

طغیان کردن، سرکشی.

💡 همه یک به یک نعره برداشتند بر اعدا همه گردن افراشتند

💡 سپه سر به سر کنده بگذاشتند به مردی همه گردن افراشتند

💡 گردن افراشتن از عصیان است دل نگه داشتن از طاعات است