کادمیوم

کادمیوم یک عنصر شیمیایی فلزی با نماد Cd و عدد اتمی ۴۸ است که در جدول تناوبی عناصر قرار دارد و به دلیل ویژگی‌های خاص خود در صنایع مختلف کاربرد دارد. این فلز رنگی نقره‌ای مایل به سفید دارد و نسبتاً نرم و شکل‌پذیر است، به طوری که به آسانی می‌توان آن را برش داد یا به شکل‌های مختلف درآورد. کادمیوم معمولاً به صورت خالص در طبیعت یافت نمی‌شود و بیشتر همراه با سنگ معدن روی، سرب و مس استخراج می‌گردد. این عنصر به دلیل مقاومت در برابر زنگ‌زدگی و خوردگی، در گذشته برای پوشش دادن فلزات دیگر و محافظت از آن‌ها استفاده فراوانی داشت. یکی از مهم‌ترین کاربردهای آن در ساخت باتری‌های قابل شارژ، به‌ویژه باتری‌های نیکل ـ کادمیوم، بوده است که سال‌ها در وسایل الکترونیکی و صنعتی به کار می‌رفتند. همچنین از ترکیبات آن در تولید رنگدانه‌ها، پلاستیک‌ها، آلیاژها و برخی تجهیزات الکترونیکی استفاده می‌شود. با وجود کاربردهای صنعتی، کادمیوم عنصری سمی و خطرناک به شمار می‌رود و ورود آن به بدن انسان می‌تواند آسیب‌های جدی به کلیه‌ها، استخوان‌ها و دستگاه تنفسی وارد کند. آلودگی ناشی از این فلز در خاک و آب نیز می‌تواند برای محیط زیست و موجودات زنده زیان‌آور باشد، به همین دلیل در بسیاری از کشورها استفاده از آن تحت کنترل و محدودیت قرار گرفته است. دانشمندان و صنایع امروزی تلاش می‌کنند مواد کم‌خطرتر را جایگزین آن کنند تا آسیب‌های زیست‌محیطی و انسانی کاهش یابد.

تصویر معنی کادمیوم

فرهنگ عمید

فلز خاکستری رنگ، نرم، سمّی، و سرطان زا که در ساخت آلیاژهای گوناگون به کار می رود.

دانشنامه آزاد فارسی

کادْمیوم (cadmium)
عنصری فلزی، نرم، چکش خوار، مفتول شدنی، به رنگ سفیدنقره ای، با نماد Cd، عدد اتمی ۴۸، و جرم اتمی نسبی ۱۱۲.۴۰. در طبیعت به صورت سولفید یا کربنات در کان سنگ های روی یافت می شود. فلزی سمی است که به سبب دورریزی صنعتی آلاینده ای زیست محیطی شده است. در باطری ها و آب کاری برقی به کار می رود و یکی از اجزاء آلیاژهایی است که در بلبرینگ های با ضریب مالشی کم به کار می رود. همچنین، از اجزای سازندۀ آلیاژهایی است که نقطۀ ذوب بسیار کمی دارند. به سبب جذب نوترونی بسیار زیاد، در میله های کنترل واکنش گاه های هسته ای کاربرد دارد. در ۱۸۱۷، فریدریش اشترومایر (۱۷۷۶ـ ۱۸۳۵ )، شیمی دان آلمانی، براساس شخصیت اسطوره ای یونانی، کادموس، این عنصر را نام گذاری کرد.