چرد

چرد. [ چ َ ] ( اِ ) آستان در خانه را گویند. ( برهان ) ( جهانگیری ). آستان در خانه. ( ناظم الاطباء ):
ابا پیل و از چند مردان مرد
که جویند مر گنج را زیر چرد.حکیم زجاجی ( از جهانگیری ).|| جائی که آستان در را بر آنجا نهند. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ).
چرد. [ چ َ رَ ] ( ص ) رنگی باشد مایل بسرخی مخصوص به اسب و استر و خر و الاغ. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ). رنگی باشد بسرخ مایل که مخصوص اسب و استر بود. ( جهانگیری ). رجوع به چرده و چرته و چرزه شود.
چرد. [ چ َرْ رَ ] ( اِ ) عربده و جنگ را گویند. ( برهان ). تشدد و عربده باشد. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). هنگامه و غوغا و عربده و جنگ. ( ناظم الاطباء ):
مردم سفله بسان گرسنه گربه
گاه بنالد بزار و گاه بچرد
تاش همی خوار داری و ندهی چیز
از تو چو فرزند مهربانت نبرد
راست که چیزی بدست کرد و قوی گشت
گر تو بوی بنگری چو شیر بغرد.ناصرخسرو ( از انجمن آرا ).

(چَ ) (اِ. ) = چرده. چرته: رنگ، لون (مخصوصاً در چارپایان ).
( ~. ) (اِ. ) جایی که چارچوب در خانه را بر آن کار گذارند، آستانه.

جایی که چهارچوب در خانه را کار بگذارند، آستان، آستانه، درگاه.

( اسم ) جایی که چار چوب در خانه را بر آن کار گذارند آستانه.
عربده و جنگ را گویند هنگامه و غوغا و عربده و جنگ.

چرده. چرته: رنگ، لون (مخصوصاً در چارپایان)
جایی که چارچوب در خانه را بر آن کار گذارند؛ آستانه.

💡 چه مزرعها که سبز است اندرین دشت ز هر زرعی چرد حیوان دیگر

💡 ز آفتاب و ز مهتاب کرد جامه تو بروز سرخ و سپید و شب سیه چرده

💡 حلال زادگی و اصل پاک و گوهر بین نگه مکن به سیه چردگیّ و شکل حقیر

💡 سیه چرده‌ای را کسی زشت خواند جوابی بگفتش که حیران بماند

💡 ز بسکه نقش سیه‌چردگان به دل جا کرد به تن سیاه چو رگ ساخت استخوان مرا

💡 در شعاع نور گوهر گاو آب می‌چرد از سنبل و سوسن شتاب