چاووشی

💡 سرافیل بنواخت کوس رحیل به چاووشی آمد چمان جبرییل

💡 به تربیت به چمن گفتم ای نسیم صبا بگوی تا ندهد گل به خار چاووشی

💡 زده جبریل از چاووشیش لاف کشیده خوان جودش قاف تا قاف

💡 به چاووشی درگاهت چو دم زد از آن بر طارم چارم علم زد

💡 صدای سوزناک چاووشی در میان جمعیت، فضای عجیبی از اندوه و معنویت را در مراسم سوگواری ایجاد کرده بود که لرزه بر تن می‌انداخت.

💡 در سنت‌های قدیمی ایران، چاووشی نقشی اساسی در روایت داستان‌های مذهبی و حماسه‌ای از طریق آوازهای خاص و پر سوز و گداز داشت.

💡 بسیاری از مردم برای شنیدن نوای دلنشین و با ابهت یک چاووشی چیره‌دست، به میادین اصلی شهر و مراسم‌های مذهبی مراجعه می‌کردند.