پاکدامنی

پاکدامنی یکی از فضایل اخلاقی است که انسان را از ارتکاب محرمات بازمی‌دارد. عفت، به همراه عدالت، شجاعت و حکمت، از ارکان اساسی فضایل اخلاقی به شمار می‌رود و به عنوان حد فاصل میان شَرَه و خمودگی شناخته می‌شود. در روایات، عفت‌ورزی به عنوان اساس هر خیری و معیاری برای شیعه بودن معرفی شده است. عفت به انواع مختلفی تقسیم می‌شود، از جمله عفت جنسی، عفت در گفتار، عفت مالی و عفت شکم. آثار این فضیلت شامل استحکام خانواده، آرامش روانی جامعه و آمرزش گناهان است. در قرآن نیز عفت در زمینه‌های اقتصادی و جنسی مورد اشاره قرار گرفته است. عفت به معنای پاکدامنی و خویشتن‌داری، به حالتی در نفس اشاره دارد که انسان را از غلبه شهوات و ارتکاب محرمات، به ویژه شهوات حرام، دور می‌کند. این واژه همچنین به حالت خویشتن‌داری زن در برابر نامحرم و حفظ آبرو و پاکدامنی اشاره دارد. در معنای کلی، عفت به دوری از هر چیزی که حلال نیست (الْکفُّ عَمّا لایحِلُّ) اطلاق می‌شود. عفت، در کنار حکمت، عدالت و شجاعت، از فضایل برتر اخلاقی محسوب می‌شود و در نظر علمای اخلاق، به عنوان ملکه‌ای نفسانی شناخته می‌شود که قوه شهویه انسان را تحت کنترل عقل قرار می‌دهد. این فضیلت به عنوان حد وسطی بین شَرَه و خمودگی که برای بدن ضروری است، تعریف می‌شود.