وی ستود

کلمه‌ی «وی ستود» در فارسی صفتی مرکب است که به معنای «بی‌ستود»، «بی‌ستو»، «منکر» یا «کافر» است. این واژه در متون کهن فارسی، به ویژه در فرهنگ‌های لغت کلاسیک مانند دهخدا و معین، برای توصیف کسی به کار رفته که اعتقاد یا ایمان خود را انکار کرده و ستایش یا باور مذهبی را نپذیرفته است. این واژه بیشتر در متون دینی، ادبی و تاریخی به چشم می‌خورد و کاربرد آن رسمی و ادبی است. استفاده از «وی ستود» نشان‌دهنده بار معنایی قوی و گاهی نکوهش‌آمیز نسبت به فرد یا گروهی است که منکر یا کافر شمرده می‌شوند. در متون کلاسیک، گاهی این اصطلاح برای توصیف دشمنان دین یا افرادی که با ارزش‌ها و قوانین مذهبی مخالفت می‌کنند نیز به کار رفته است. به لحاظ دستوری، «وی ستود» صفت مرکب است و شخصیت یا وضعیت فرد را توصیف می‌کند، نه عمل او را. همچنین این واژه هم در معنی مذهبی و هم در معنی اخلاقی قابل استفاده است و نشان‌دهنده انکار یا مخالفت با ارزش‌های مورد ستایش جامعه یا دین است.