واکشیدن

واکشیدن. [ ک َ / ک ِ دَ ] ( مص مرکب ) بازکشیدن. ( ناظم الاطباء ). || دراز کشیدن. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء )( غیاث اللغات ). والمیدن، و آن بر زمین خوابیدن است برای دور کردن خستگی نه برای آنکه به خواب روند. ( آنندراج ). به درازا خفتن. والمیدن. لمیدن:
سرو تو را ز سایه چکد آب زندگی
گردید خضر هر که در این سایه واکشید.صائب ( از آنندراج ). || دراز کردن. || دست دراز کردن. || بیرون کشیدن. ( ناظم الاطباء ):
تا که روزش واکشد ز آن مرغزار
وز چراگاه آردش در زیر بار.مولوی. || به زور و حیله چیزی از کسی حاصل کردن. ( غیاث اللغات ). واکشیدن چیزی را، به زور یا به حیله از کسی چیزی به دست آوردن،چنانکه گویند از او به سختی واکشیدم. ( آنندراج ):
هرگز نشد که بر سر حرف آورم ترا
من کز دهان غنچه سخن واکشیده ام.صائب ( از آنندراج ).چون گل صبحش مثل در هرزه خندی نیستم
شوخ خونها خورد تا یک خنده از من واکشید.میرزایحیی شیرازی ( از آنندراج ). || بطرف خود کشیدن: جذب؛ واکشیدن بخود. ( دهار ).:
غنچه شو در گوشه ای شاید نگاهی واکشی
در کمین چشم گرم آسود صیادان مباش.رضی دانش ( آنندراج ).

بازکشیدن، بیرون کشیدن.

( مصدر ) ۱ - مجددا کشیدن باز کشیدن. ۲ - دراز کشیدن والمیدن: (( سرو ترا ز سایه چکد آب زندگی گردید خضر هر که درین سایه وا کشید. ) ) ( صائب ) ۳ - بیرون آوردن خارج کردن: ((... تا که روزش وا کشد زان مرغزار وز چراگاه آردش در زیر بار. ) ) ( مثنوی ) ۴- بزور و حیله چیزی را از دستت کسی بیرون آوردن: (( هرگز نشد که بر سرحرف آورم ترا من کزدهان عنچه سخن واکشیده ام. ) (صائب ) ۵ - بطرف خود کشیدن جلب کردن (( غنچه شود در گوشه ای شاید نگاهی واکشی در کمین چشم گرم آسود صیادان مباش. ) ( رضی دانش )

💡 نیست امکان واکشیدن این لگام گرچه زین ره تنگ می‌آیند عام

💡 میسر نیست از من واکشیدن حرف چون طوطی در آن محفل که نبود چهره آیینه پردازی

💡 از غم دنیا کشیدم این قدر، واعظ بس است! سوی خاک اکنون برای واکشیدن میروم

💡 ز خود رایی چو معشوق تو جویا عالمی دارد تبسم گونه‌ای در عین رنجش واکشیدن‌ها

💡 چو آن خوبان بدان منزل رسیدند عنان اسبها را واکشیدند