نفاست

نفاست. [ ن َ س َ ] ( ع اِمص ) خوبی. پسندیدگی. ( غیاث اللغات ) ( ناظم الاطباء ). گرانبهائی. عزیزی. لطافت. ( ناظم الاطباء ). || ( مص ) زچه شدن زن. ( غیاث اللغات ). رجوع به نفاس و نفاسة شود. || حسد و بخیلی کردن. ( غیاث اللغات ). نفاسة. رجوع به نفاسة و نَفَس شود.
نفاسة. [ ن َ س َ ] ( ع مص ) دریغ داشتن بر کسی چیزی را و اهلی نشمردن او را جهت آن چیز. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ). || بخیلی کردن به چیزی. ( از تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ) ( از غیاث اللغات ). بخیلی کردن به چیزی از عزیزی. ( آنندراج ). رجوع به نَفَس و نفاسیة شود. || حسد کردن بر چیزی. ( زوزنی ). حسد بردن. ( از آنندراج ). حسد کردن. ( از غیاث اللغات ). رجوع به نَفَس شود.

(نَ سَ ) [ ع. نفاسة ] (مص ل. ) ۱ - خوبی، لطافت. ۲ - گران مایه بودن، گران بها شدن.

۱. نفیس بودن، گران مایه شدن.
۲. خوبی، پسندیدگی، گران مایگی.

نفیس بودن، گرانمایه بودن، خوبی، پسندیدگی
۱ - ( مصدر ) مرغوب بودن نفیس بودن. ۲ - ( اسم ) مرغوبیت گرانمایگی.

نفاسة
خوبی، لطافت.
گران مایه بودن، گران بها شدن.

💡 جهان معنی روشن شود چو بدرخشد ز صبح صادق انفاست آفتاب سخن

💡 لگن نفاست جوهر نمود و کرد ابا ز خانه ای که ز سنگ اندر او بود هاون

💡 خوش است عالم از انفاست ای صبا گویی گشاده ای گره از جعد عنبرین کسی

💡 اگر بلطف بگویی نسیم انفاست چو باد روح فزا بوی گلستان دارد

💡 دم عیسی به انفاست چه ماند که زین حاصل حیات جاودانی‌ست

💡 ز بس نفاست ذاتی که خلق کاشان راست من از صفات زبون ننگ شهر ایشانم