نغن

نغن. [ ن َ غ َ ] ( اِ )ناف. ( جهانگیری ) ( رشیدی ) ( از آنندراج ) ( از انجمن آرا ). || سوراخ ناف. ( برهان قاطع ) ( ناظم الاطباء ). || نانخواه. زنیان. تخمی است است که گاهی بر روی خمیر نان پاشند. ( از برهان قاطع ). نغنخلان. نغنخواد. نغنخوالان. نغنخوایین. ( ناظم الاطباء ).

(نَ ) (اِ. ) سوراخ و دایرة ناف.
( ~. ) (اِ. ) نان، خبز.

۱. [مجاز] نان.
۲. (زیست شناسی ) نان خواه، زنیان.

( اسم ) ۱ - نان خبز. ۲ - نانخواه زنیان.

سوراخ و دایرة ناف.
نان، خبز.

💡 ز خرمی همه شب تا گه دمیدن صبح چو بخت خویش نخفته ست و هیچ نغنوده ست

💡 در جستن جام جم جهان پیمودم روزی ننشستم و شبی نغنودم

💡 بدخواه تو نغنوده شادمان خرم بنشین تو شادمان بغنو

💡 فرداست‌ که باید ز دو عالم مژه بستن گر یک دو سه روزی به تماشا نغنودیم

💡 در عمر مرا با تو شبی خوش بودست زان وقت هنوز چشم من نغنودست

💡 مطرب خوش نوای من عشق نواز همچنین نغنغه دگر بزن پرده تازه برگزین