منطمس

منطمس. [ م ُ طَ م ِ ] ( ع ص ) فرونشیننده و نیست و محوشونده. ( غیاث ) ( آنندراج ). پوشیده شده.محوشده. ناپدیدگشته و پاک شده و ازمیان رفته ( چون خط و اثر و جز آن ). ( یادداشت مرحوم دهخدا ):
- منطمس شدن؛ محو شدن. از میان رفتن. ناپدید شدن:
کی شود دریا ز پوز سگ نجس
کی شود خورشید از پف منطمس.مولوی.کی شود این چشمه دریا مدد
منطمس زین مشت خاک نیک و بد.مولوی.- منطمس گشتن؛ نابود شدن. نیست شدن. محو شدن. فرسوده شدن و از میان رفتن: بیشتر از رسوم پادشاهی به روزگار ایشان مندرس شد و بسی از ضروریات ملک منطمس گشت. ( چهارمقاله ص 40 ). تا لغت پارسی متداول السنه است و متناول افواه عالمیان باشد آثار انوار او از حواشی ایام منطمس و مندرس نگردد. ( سندبادنامه ص 27 ). بسبب تغییر روزگار و تأثیر فلک دوار... مدارس درس مندرس و معالم علم منطمس گشته... ( جهانگشای جوینی چ قزوینی ج 1 ص 3 ). به مرور ایام و امتداد شهور و اعوام منطمس و مندرس نگردد. ( جامعالتواریخ رشیدی ).

(مُ طِ مِ ) [ ع. ] (اِ فا. ) محو شونده، ناپدید.

۱. فرونشیننده.
۲. محو شونده، ناپدید.

فرونشیننده ومحوشونده، فرورفته وناپدید، ستاره یاچشم که روشنایی آن محوونابودشده باشد
( اسم ) ۱ - فرو نشیننده ۲ - نیست شونده ۳ - نا پدید شونده ( ستاره و جز آن ).

💡 چو فیض چشمهٔ خورشید بامداد پگاه که در تموج او منطمس شود پروین

💡 کی شود دریا ز پوز سگ نجس کی شود خورشید از پف منطمس