معلاق

معلاق. [ م ِ ] ( ع اِ ) هرچه از وی چیزی درآویزند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). ج، معالیق. ( اقرب الموارد ). || خار آهنی که قصابان بدان گوشت را بیاویزند. ( غیاث ) ( آنندراج ). آنچه بدان گوشت و جز آن آویزند. ( از اقرب الموارد ). گوشت آویز. قناره. چنگک. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
کی عجب گر با تو آید چون مسیح اندر حدیث
گوسفند کشته از معلاق و مرغ از بابزن.کمال عزی ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).|| هر چیز آونگان کرده مانند خرما و انگور و جز آن. ج، معالیق. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || دوال رکاب. ج، معالیق. ( مهذب الاسماء ) دوال فتراک. بند رکاب. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). || لکلرک در شرح کلمه «سیسبان » معلاق را معادل «دم برگ » و «دم میوه » آورده است. ( از یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). || زبان. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || آنچه به شتر بارکش آویزان کنند مانند قمقمه و مشک و مطهره. ( از اقرب الموارد ). || قطره. || گوشواره. ( ناظم الاطباء ). || ( ص ) رجل معلاق؛ مرد سخت خصومت که در حجت آویزد و رجل ذومعلاق نیز چنین است.( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).

(مِ ) [ ع. ] (اِ. ) ۱ - هرچه از آن چیزی آویزند. ۲ - گوشواره. ۳ - قطره. ۴ - زبان.

۱. زبان.
۲. آنچه چیزی را به آن آویزان کنند.

( اسم ) ۱ - هر چه از آن چیزی آویزند. ۲- هر چیز آونگان کرده مانند خرما انگور و جز آن. ۳ - گوشواره. ۴ - قطره. ۵- زبان جمع: معالیق.

هرچه از آن چیزی آویزند.
گوشواره.
قطره.
زبان.

💡 حاسدت باد سینه پر پیکان دشمنت باد دیده پر معلاق

💡 یک مستحق نماند کز انصاف تو نیافت معراج تخت دولت و معلاق دار ملک

💡 گو خلق ببینند که دل هایِ اسیران آویخته از چنبرِ معلاق که دارد

💡 به مژگانت که دل را گشت مخلب به زلفینت که جان را هست معلاق

💡 ز معلاقی کمرها هر دوالی ز کو کبهاش چون تیغی گهربار