مشرب

مشرب. [ م ُ ش َرْ رَ ] ( ع ص ) آمیخته. || نیک رنگ گرفته. ( ناظم الاطباء ).
مشرب. [ م َ رَ ] ( ع مص ) نوشیدن آب را. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). آشامیدن. ( غیاث ) ( آنندراج ). آشامیدن آب و مانند آن. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). شرب. ( ناظم الاطباء ). || ( اِ ) جای آشامیدن. ( غیاث ) ( آنندراج ). آب خور. ( دهار ). آبشخور. ( ترجمان القرآن ص 88 ). جای آب خوردن. ( منتهی الارب ). آشامیدن جای. ج، مشارب. ( مهذب الاسماء ). جای آب خوردن و موضعی که مردمان از آن آب میخورند. ج، مشارب. ( ناظم الاطباء ):
هرکه اواز کوثر مهر تو کاسی نوش کرد
منزلش فردوس اعلی مشربش کوثر سزد.سوزنی.ای یمین تو مشرب حاجات. ( سندبادنامه ص 6 ).
خورش از مشرب قناعت ساخت
که چو زمزم هم آب حیوان است.خاقانی.چه اسائت ز من آمد که بدین تشنه دلی
بسوی مشرب احسان شدنم نگذارند.خاقانی.مشرب شروان ز نهنگان پر است
آبخور آسان ز خراسان طلب.خاقانی.ذات شریف آن صاحب صدر... مشرب عذب حصول آمال است. ( لباب الالباب ). || درشواهد زیر به معنی ظرف آب یا شراب که در خوانها گذارند آمده است: خوانی نهاده بودند سخت باتکلف... شراب روان شد هم بر این خوان و دیگر خوان که سرهنگان و خیلتاشان و اصناف لشکر بودند، مشربهای بزرگ،چنانکه از خوان مستان بازگشته بودند. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 276 ). وی با غلامان و خاصگان خویش خلع عذار کرد، تا بدانجایگاه سخف رفت که فرمود تا مشرب های زرین و سیمین آوردند. ( تاریخ بیهقی چ فیاض ص 388 ).
هلال روزه نمود از سپهر پراختر
به شکل مشرب زرین ز چشمه کوثر.سوزنی. || آب. ( منتهی الارب )( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). شراب. ( بحر الجواهر ) ( دهار ) ( مهذب الاسماء ). || به مجاز به معنی مذهب و دین و آئین به مناسبت انتفاع معنوی. ( غیاث ) ( آنندراج ). مذهب. دین. آئین. روش. طریقه. مسلک. نحله. روش دینی و فلسفی و سیاسی. || خوی. طبیعت. سرشت. سیرت. مزاج. ( از ناظم الاطباء ).
- بدمشرب؛ بدخوی. ( ناظم الاطباء ).
- خوش مشرب؛ خوشخوی. ( ناظم الاطباء ).
- صوفی مشرب؛ صوفی مسلک. و رجوع به مدخل صوفی مشرب شود.
- عالی مشرب؛ خوش خوی و بلندنظر. و رجوع به مدخل عالی مشرب شود.

(مَ رَ ) [ ع. ] (اِ. ) ۱ - آبشخور. ۲ - روش، مسلک. ج. مشارب.

۱. [مجاز] ذوق و میل و هوای نفس.
۲. [قدیمی] جای آب خوردن، آبشخور.

جای آب خوردن، آشامیدنگاه، ونیزبه معنی ذوق ومیل وهوای نفس، مشارب جمع
( اسم ) ۱ - جای نوشیدن آب و غیره: آشامیدنگاه: ذات شریف آن صاحب صدر عالی قدر عینالحیاه اقبال است مشرب عذب حصول آمال است. ۲ - طریق. دینی و فلسفی مسلک نحله جمع: مشارب.
اسمش میرزا اشرف اصلش از اعراب عامریست و چندی در زمان نادر شاه در الکائ خاور ورامین متوجه اعمال دیوانی بود

آبشخور.
روش، مسلک.
مشارب.

💡 صفای مشرب آن چشمه زلال نگر که صد کدورت ما دیده و صفا کرده

💡 کدورت با صفای مشرب ما برنمی‌آید نبندد صورت تمثال زنگ آیینهٔ مینا

💡 شوند آدمیان طفل مشرب از پیری درین چمن ثمر پخته خام می گردد

💡 آثار وی در شرح و تبیین عرفان ابن عربی و مشرب صدرایی است.

💡 بیدل آیینه‌ ی مشرب نکشد کلفت زنگ سینه صافی‌ست در آن بزم که مینا باشد

💡 دل را به هوس قابل تحقیق میندیش این حوصله‌مشرب قدحی‌نیست سبوییست