مسلک

مسلک. [ م َ ل َ ] ( ع اِ ) راه. ج، مسالک. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). طریق. محل عبور. خط عبور. ( ناظم الاطباء ). خیاط. ( منتهی الارب ). اسم ظرف است از سلوک که به معنی رفتن باشد. ( غیاث ). || روش. طریقت. طریقه. ( یادداشت مرحوم دهخدا )

(مَ لَ ) [ ع. ] (اِ. ) روش، آیین. ج. مسالک.

۱. راه.
۲. روش، طریقه.

راه، روش، طریقه، مسالک جمع
(اسم ) ۱ - جای سلوک محل عبور راه: خندق و میدان به پیش او یکی است چاه و خندق پیش او خوش مسلکی است. ( مثنوی ) ۲ - روش طریقه: مسلک سیاسی جمع: مسالک.
نزار و لاغر

مفهوم باستانی کلمه مستی که بدن کک مک دار داشته باشد خال یا لکه در چهره داشته باشد. مسلک از دو کلمه مَس - لک شکل گرفته و منظور از لک همان لک‌های صورت است.
روش، شیوه، آیین.
جمع: مسالک.

💡 ز مسلکی که بپهلو روند تا بحرم هزار مرد نیرزد بموی پیرزنی

💡 هر نبی و هر ولی را مسلکیست لیک تا حق می‌برد جمله یکیست

💡 نمیراند دلی را هرکه دارد مسلک جویا به کیش دردمندان شمع کشتن خونبها دارد