محتاط

محتاط. [ م ُ ] ( ع ص ) محاصره کرده. ( آنندراج ). محصور و حصار کرده شده و احاطه شده. ( ناظم الاطباء ). || حازم و هوشیار درکار. ( از منتهی الارب ). باحزم و هوشیار در کار و بااحتیاط. ( ناظم الاطباء ). احتیاطکار. استوارگیر. ملاحظه کار. پخته. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). دشوارکار. ( زمخشری ). پروادارنده. آنکه در امور با احتیاط رفتار کند.

(مُ ) [ ع. ] (اِفا. ) با احتیاط، احتیاط - کننده.

کسی که با حزم و احتیاط به امری اقدام کند.

کسی که باحزم واحتیاط به امری اقدام کند
( اسم ) آنکه در امور با احتیاط رفتار کند احتیاط کار پروا دارنده.
محاصره کرده

[ویکی فقه] محتاط به شخص عمل کننده به احتیاط به قصد یقین به امتثال تکلیف اطلاق می شود.
محتاط، کسی است که از راه احتیاط طوری به وظیفه خود عمل می نماید که یقین می کند تکلیف واقعی خود را انجام داه است، خواه مقلد باشد یا مجتهد؛ برای مثال؛ در جایی که عده ای کاری را حرام می دانند و عده ای دیگر آن را حرام نمی دانند، وی از آن عمل اجتناب می کند، و یا در جایی که عده ای عملی را واجب می دانند و عده ای دیگر آن را واجب نمی دانند، وی آن عمل را انجام می دهد.

💡 چرخ انجام امر و نهی ترا چیست دانی معلم محتاط

💡 کاین‌ عقل جزوی از پی نظم معاش هست محتاط شحنه‌ای به سر چارسو مرا

💡 بود حاجی معین محتاط و معقول امین الضرب در عدلیه مشغول