متعاقب

متعاقب. [ م ُ ت َ ق ِ] ( ع ص ) از پی همدیگر دونده و از پس دونده. ( غیاث ) ( آنندراج ). در پی و متوالی. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || پی در پی. || از همه عقب تر و آخرتر. ( ناظم الاطباء ).
- متعاقب هم؛ ازپس هم. ( ناظم الاطباء ).
متعاقب. [ م ُ ت َ ق َ ] ( ع ص ) از پی آمده. ( فرهنگ فارسی معین ). || ( ق ) عقب. دنباله. ( فرهنگ فارسی ایضاً ): متعاقب شیخ علی خان زند، سردار که مقدمة الجیش بود در یک فرسخی تیپ ها آراسته مقابل لشکر شاهزاده قرار گرفته. ( مجمل التواریخ گلستانه، از فرهنگ فارسی ایضاً ).

(مُ تَ قِ ) [ ع. ] (اِفا. ) از پی هم آینده.

پی درپی.
* متعاقبِ: پس از، در پیِ.

کسی که پشت سردیگری برود، ازپی آینده
( اسم ) آنکه پشت سر دیگری رود از پی رونده جمع: متعاقبین.

💡 همیشه تا متعاقب بود شهور و سنین همیشه تا متوالی بود خزان و بهار

💡 به دوست کامی می در ده و چنان می خور که می‌رسد متعاقب به یک دگر بوسه

💡 سعادت ابدی باد قسم ایامت همیشه تا متعاقب بود شهور و سنین