لفچ

لفچ. [ ل َ ] ( اِ ) لب سطبر. لب درشت آویخته. لغتی است در لفج. به معنی لب حیوانات مخصوصاً شتر و گاو و خر استعمال میشود:
فروهشته لفچ و برآورده کفچ
به کردار قیر و شبه کفچ و لفچ.فردوسی.لفچهائی چو زنگیان سیاه
همه قطران قبا و قیر کلاه.نظامی.فروهشته لفچ و برآورده کفچ
همه لفچ کفچ و همه کفچ لفچ.شیوای طوسی.سر زنگیان را چو آرد به بند
خورد همچو لفچ سر گوسفند.امیرخسرو.قلقال؛ لفچ شتر.

( اسم ) ۱- لب حیوانات ( شتر و غیره ): نشستم بران بیسراک سماعی فروهشته در لب چو لفچ زبانی. ( منوچهری.د. ۲ ) ۱۱- لب ستبر و گنده: لفچهایی چو زنگیان سیاه همه قطران قبا و تیز کلاه. ( هفت پیکر در وصف دیوان. چا. ارمغان ۳ ) ۲۴۳- زن بد کاره فاحشه. ۴- گوشت بی استخوان لفچه.
لب سطبر. لب درشت آویخته.

💡 چو پیر اشتری لفچه آویخته وز اندام او موی‌ها ریخته

💡 اسلام‌آباد روستایی در دهستان راهجرد شرقی بخش سلفچگان شهرستان قم استان قم ایران است.

💡 لفچه‌هایی چو زنگیان سیاه همه قطران قبا و قیر کلاه

💡 قلعه اله‌قلی‌بیک، روستایی است از توابع بخش سلفچگان شهرستان قم در استان قم ایران.

💡 کف چکان لفچه اش آویخته از کله چنان که یکی ابر پر از برف زهفتم طارم