قنینه

در زبان فارسی به معنای جام شراب به کار می‌رود این واژه به ظرفی اشاره دارد که برای نوشیدن شراب استفاده می‌شود و معمولاً به شکل زیبا و هنری ساخته می‌شود همچنین به عنوان یک نماد در ادبیات و فرهنگ ایرانی نیز وجود دارد و در اشعار و متون ادبی به وفور به آن اشاره شده است.

در ادبیات فارسی به عنوان نمادی از لذت، عشق و زیبایی به کار می‌رود و در بسیاری از اشعار، به ویژه در شعرهای عاشقانه، به تصویر کشیده می‌شود این واژه می‌تواند به جنبه‌های مختلفی از زندگی، از جمله شادی و جشن، اشاره داشته باشد.

روان شود ز ره سینه صد هزار پری چو بر قنینه بخواند فسون احیا را
مرغ قنینه چون زبان در دهن قدح کند جان قدح به صد زبان لاف صفای نو زند
با چشم پر آب چون قنینه جان می‌دهم از برای ساقی
منقار بر قنینه و پر بر قدح بماند کامد همای عید و نهان شد کبوترش
ماه قنینه آسمان چون بفروزد از افق در خوی خجلت افکند چشمه ی آفتاب را

دانلود ویدیو

تصویر معنی قنینه

لغت نامه دهخدا

[ ق َن ْ نی ن َ ] ( ع اِ ) شیشه. ج، قَناتی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || ظرف شیشه ای برای شراب. ( از اقرب الموارد ). صراحی. ( ناظم الاطباء ).
[ق ُ ن َ ن َ ] ( اِخ ) دهی است به دمشق. ( منتهی الارب ).
[ ق ِن ْ نی ن َ / ن ِ / ق ِ نی ن َ / ن ِ ] ( از ع، اِ ) قِنینة. آوندی که شراب در آن پر کنند، مثل شیشه و صراحی و غیره.