فوات

فوات.[ ف َ ] ( ع مص ) درگذشتن. ( غیاث ): موت الفوات؛ مرگ ناگهانی. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ):
آنچنان که بر سرت مرغی بود
کز فواتش جان تو لرزان شود.مولوی.وارهیدند از جهان پیچ پیچ
کس نگرید بر فوات هیچ هیچ.مولوی.- فوات فرصت؛ از دست رفتن فرصت: پادشاه کامران آن باشد که تدبیر کارهاپیش از فوات فرصت... بفرماید. ( کلیله و دمنه ).

(فَ ) [ ع. ] ۱ - (مص ل. )مردن، درگذشتن. ۲ - گذشتن زمان انجام کاری. ۳ - (اِمص. ) مرگ، نیستی. ۴ - از دست رفتن فرصت.

۱. درگذشتن، فوت.
۲. نیست شدن.
۳. گذشتن وقت کاری.

درگذشتن، نیست شدن، گذشتن وقت کاری
۱ - ( مصدر ) مردن درگذشتن ۲ - گذشتن وقت بیکاری ۳ - ( اسم ) مرگ درگذشت نیستی ۴ - گذشت وقت بیکاری فوات فرصت.

(اِم
مردن، درگذشتن.
گذشتن زمان انجام کا
مرگ، نیستی.
از دست رفتن فرصت.

💡 آنچنان که بر سرت مرغی بود کز فواتش جان تو لرزان شود

💡 شهود الوجود فوات الوجود بعد بذاک صفاءٍ القصود

💡 چون پیروی واضع دینیت واجبست وین هست فرض بر همه کس تا گه فوات

💡 ور قرارت نیست بر گفتم یقین دان کز اسف بر فوات آن نگردی ناصبور و بی قرار

💡 هر که در عشق روت غوطی خورد ریش خندی زند به هست و فوات

💡 وهر کجا کار بزرگ و مهم نازک حادث گشت ودران نفس و عشیرت و ملک و ولایت دیده شد اگر در فواتح آن برای دفع خصم و قمع تواضعی رود و مذلتی تحمل افتد چون مقرر باشد که عواقب آن بفتح و نصرت مقرون خواهد بود بنزدیک خردمند وزنی نیارد، که صاحب شرع می‌گوید «ملاک العمل خواتیمه. »