استعجال

استعجال. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) شتافتن خواستن. بشتافتن خواستن. ( زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ). شتابانیدن. شتاب خواستن. استیجاء. شتابی خواستن. ( غیاث ). بر شتابی انگیختن کسی را. شتاب کردن فرمودن. ( منتهی الارب ). عجله خواستن. || در پیش شدن. ( تاج المصادر بیهقی ). درگذشتن و پیشی گرفتن. درگذشتن از کسی. ( منتهی الارب ). || شتافتن. ( غیاث ). شتابزدگی. تعجیل. عجله. تندی: چون خبر بسلطان رسید در حال کوچ کرد و بر سبیل استعجال به نیشابور آمد و منتصر چون از اقبال رایات او خبر یافت از پیش برخاست. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 220 ). و چون ابوعلی حمویه از آن هزیمت بقومس رسید بنصربن الحسن نامه بنوشت و او را بر سبیل استعجال پیش خواند تا بتدارک کار و تلافی عار مشغول شود. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 267 ). || مرّ یستعجل؛ ای طالباً ذلک من نفسه مکلفاً ایاه؛ در مشقت و زحمت انداخت خود را در آن کار. ( از منتهی الارب ). || طلب تعجیل امریست پیش از رسیدن وقت آن. ( تعریفات جرجانی ).

(اِ تِ ) [ ع. ] ۱ - (مص م. ) کاری را به شتاب خواستن، به شتاب واداشتن. ۲ - (مص ل. ) شتافتن، شتاب کردن. ۳ - (اِمص. ) شتابزدگی.

شتاب کردن، شتافتن، شتابزدگی.

عجله خواستن، شتاب خواستن، کاری رابه شتاب خواستن، برانگیختن وبه شتاب واداشتن، شتاب کردن، شتافتن، شتابزدگی
۱ - ( مصدر ) کاری را بشتاب خواستن بشتاب واداشتن بر انگیختن بعجله. ۲ - ( مصدر ) شتاب کردن شتافتن. ۳ - ( اسم ) شتابزدگی.

کاری را به شتاب خواستن، به شتاب واداشتن.
شتافتن، شتاب کردن.
شتابزدگی.

💡 گر تو گویی که باز رو به ازل بازگردد فلک به استعجال

💡 گمان بری که برفتن سموم آتش زخم ز خشم شاه کند بر زمانه استعجال

💡 تیزیی می‌کرد خنجر بهر خون دشمنت آمد اندر سر بخونش بس که استعجال کرد

💡 سماع زمزمه قدسیان دلم نفریفت دمی نشستم و بر‌خاستم به استعجال

💡 هزار دوره به یک دم کند گر آموزد فلک ز عمر حسود تو رسم استعجال

💡 که ناگه ازدر خلوت به کام استعجال سلام گوی درآمد غلامکی شاطر