فایح

فایح. [ ی ِ ] ( ع ص ) فائح. رجوع به فائح شود.

(یِ ) [ ع. فائح ] (اِفا. ) بوی خوش دهنده.

۱ - بوی خوش دهنده: در اثنائ قصیده ای که به ثنای فایحش موشح دارم... ۲ - مستمع

💡 ز رشک نفحه گلزار خلق فایح او مژه بدیده دشمن درون شدست خسک

💡 زخلق فایح تو مشک بوی تحفه برد زعزم لایح تو صبح نور وام کند

💡 عروس طبع مرا ازثنای فایح شاه همه زعنبرومشک است بستر و بالین

💡 ملک صفات بزرگی که نطق فایح او شکست رونق بازار نافه ختن است

💡 چو خلق فایح تو بر ضمیر من گذرد ز طبع من مترشّح بود گلابی خوش

💡 آنصاحبی که با نفس خلق فایحش باشد سیاهروی جهان نافه ختن