غبوق

غبوق. [ غ َ ] ( ع اِ ) شراب شبانگاه. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ) ( دهار ). ج، غبائق برخلاف قیاس. ( اقرب الموارد ). آن شراب که شبانگاه خورند. ( مهذب الاسماء ). شراب شبانگاه و آخر روز. ( آنندراج ) ( غیاث اللغات ). آنچه به شب آشامند از آشامیدنی چون شیر و شراب و جز آن. خلاف صبوح. || شرب شبانگاه، و آن از مغرب تا گاه نماز خفتن باشد: و فتح اخلاط نیز پیوند آن فتوح و غبوق آن صبوح شد. ( جهانگشای جوینی ). و در گوش هر عاقل و مدهوش، به صبوح و غبوق آواز نوشانوش. ( ترجمه محاسن اصفهان ص 26 ). || شتر ماده ای که پس از مغرب دوشیده شود: هذه الناقة غبوقی و غبوقتی؛ ای اغتبق لبنها. ج،غبائق. || لقیته ذاغبوق و ذاصبوح؛ ای بالغداة و العشی، لایستعملان الا ظرفاً. ( اقرب الموارد ).
غبوق. [ غ ُ ] ( ع مص ) شراب شبانگاهی خوردن. || شراب شبانگاهی خورانیدن. ( منتهی الارب ).

(غَ ) [ ع. ] (اِ. ) شرابی که در شبانگاه نوشند.
(غُ ) [ ع. ] (مص ل. ) شراب شبانگاهی خوردن.

شرابی که در شب می نوشیدند، شراب شبانگاهی.

۱ - ( مصدر ) شراب شبانگاهی خوردن مقابل صبوح. ۲ - ( مصدر ) شراب شبانگاهی نوشانیدن.

شراب شبانگاهی خوردن.
شرابی که در شبانگاه نوشند.

💡 خوشا با دوستان خواجو شراب وصل نوشیدن و بالطاسات و الکاسات مَصبوحٌ و مَغبوق

💡 سر الی الروض رویدا لصبوح و غبوق لتری الطیر صحاة و تری الناس سکاری

💡 صبوح کان نبود پیشتر ز بانگ نماز بجان دختر رز کان غبوق من باشد

💡 برادرم که دو تن تاک را نهد نیرو همی گسسته نگردد غبوق او ز صبوح