عذوبت

💡 عذوبت سخن ازآب سیل چشمم خاست مداد سوخته از خامه ی روان من است

💡 جز در صفات نجم نخواهد پدید شد در نثر من عذوبت و در نظم من نظام

💡 شد حاصلش عذوبت روح از عذاب تن جانش عزیز گشت چو تن در هوان نهاد

💡 عذوبت سخنش در مذاق تشنه عقل نشسته است چو می در طبیعت مخمور

💡 دست او گاه سخاوت شرم طوبی می‌دهد لفظ او وقت عذوبت رشک کوثر می‌شود

💡 از متانت حبل اقبالت چو شعر بوالفرج وز عذوبت مشرب عیشت چو نظم فرخی

💡 در اشعار کلاسیک فارسی، شاعر از عذوبت و رنج‌های بی‌پایانی که در مسیر عشق می‌کشد، با بیانی بسیار سوزناک و تاثیرگذار یاد می‌کند.

💡 برخی از متون فلسفی به بررسی رابطه میان رنج‌های جسمانی و عذوبت روحی انسان در شرایط بحرانی زندگی و چگونگی مقابله با آن می‌پردازند.

💡 او پس از سال‌ها تجربه سختی در زندگی، احساس می‌کرد که عذوبت و سختی‌های روزمره، شخصیت و دیدگاه او را کاملاً تغییر داده است.