ضایق

ضایق. [ ی ِ ] ( ع ص ) تنگ. ( منتهی الارب ). کم وسعت. ضائق. ضیّق.

(یِ ) [ ع. ضائق ] (اِفا. ص. ) تنگ، کم - وسعت.

تنگ، کم - وسعت.

💡 با بلبلان مضایقه در می کجا کند؟ شاخ گلی که آب روان را مدام ساخت

💡 گر جان طلب کنی بدهم ز انکه اهل دل کردن بجان مضایقه با یار کج نهند

💡 ای گریه بی مضایقه از در درآ که من هر دم به خون دل بنویسم سلام چشم

💡 خدای را مکن ای باغبان مضایقه چندان که یک نظاره کنم باغ نوشکفته خود را

💡 با تشنگان سوخته‌ی خود به شربتی گو تا مضایقت نکند آبْ‌دارِ حسن