صدیع

صدیع. [ ص َ ] ( ع اِ ) شیر دوشیده سرد شده که پوست تنک مانند بر روی آن سرشیر بسته باشد. ( از منتهی الارب ). اللبن الحلیب وضعته فبرد فعلته الدوایه. ( قطر المحیط ). || بز کوهی جوان. || مرد میانه خلقت. || جامه که زیر زره پوشند. || نیمه از هر چیز شکافته بدو نیم. || گله شتر. || رمه گوسفند. ( منتهی الارب ) ( مهذب الاسماء ). || بامداد. ( منتهی الارب ). روشنائی صبح.( مهذب الاسماء ). سپیده دم. ( دهار ). || پیوند نو در خانه ( ظَ: جامه ) کهنه. ( منتهی الارب ). رقعة جدید فی ثوب خلق. ( قطر المحیط ). || هر نیمه از جامه یا چیزی دیگر دو پاره شده. ( منتهی الارب ). کل نصف من ثوب او شی یُشق نصفین. ( قطر المحیط ).

(صَ ) [ ع. ] (اِ. ) ۱ - شیر دوشیدة سرد شده که پوست تنک مانندی بر روی آن بسته باشد. ۲ - شکافته، شکاف زده. ۳ - نیمه از هر چیز شکافته، به دو نیم. ۴ - صبح.

صبح، بامداد.

( اسم ) ۱ - شیر دوشیده سرد شده که پوست تنک مانندی بر روی آن بسته باشد. ۲ - شکافته شکاف زده. ۳ - نیمه از هر چیز شکافته به دو نیم. ۴ - صبح.

شیر دوشیدة سرد شده که پوست تنک مانندی بر روی آن بسته باشد.
شکافته، شکاف زده.
نیمه از هر چیز شکافته، به دو نیم.
صبح.

💡 نشسته‌ای ز دل تنگ بر در تصدیع دمی‌که واشود این قفل عالمیست وسیع

💡 تصدیع بیش ازین ندهد بنده شاه را آید سوی دعا و سخن مختصر کند

💡 ما را به روز واقعه خاطر به آن خوش است کز خاک آستان تو تصدیع می بریم

💡 این نامه مرسوله برش عرضه بدار از وجه کرم اینهمه تصدیع بکش

💡 قانع به کوه درد ز سنگ ملامتیم تصدیع اهل شهر چو مجنون نمی دهیم

💡 مرا ز نکبت ایّام بر سر آن آمد که شرح آن نبود جز زیادت تصدیع