صدم

صدم. [ ص َ ] ( ع مص ) کوفتن. ( منتهی الارب ). بهم باکوفتن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( مصادر زوزنی ). یقال: صدم الجدار صدماً؛ اذا ضربه بسده. ( بحر الجواهر ). || زدن چیزی سخت را به چیزی سخت مثل آن. ( منتهی الارب ). || رسیدن کاری بزرگ. ( منتهی الارب ). کاری صعب رسیدن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( مصادر زوزنی ). || راندن سخت. ( منتهی الارب ).
صدم. [ ص َ دُ] ( عدد ترتیبی، ص نسبی ) صدیک. واقع در مرتبه صد.

(صَ ) [ ع. ] ۱ - (مص م. ) به هم کوفتن. ۲ - (مص ل. ) رسیدن کاری سخت.

۱. زدن دو چیز سخت به هم، کوبیدن.
۲. رسیدن کاری سخت و بزرگ.

( صفت ) از مرتبه صد.
کوفتن

به هم کوفتن.
رسیدن کاری سخت.

💡 بی‌نشانی مقصدم اما سراغ ما و من جامه‌ای دارد که پوشیده‌ست احرام مرا

💡 [یا] صبر کرامت کن و تسلیم و رضا یا صدمت قهر خویش ما را منمای

💡 اگر دیگر بگویم باتو،ای دوست بدرد صدمت حق بر تنت پوست

💡 قصدم به غمزه ستم‌انگیز می‌کنی هر دم به خون من مژه را تیز می‌کنی

💡 سلطان شرق و غرب قزل ارسلان که نیست با صدمت رکابش ایام را توان

💡 صولت صیت جلال عالم جان را گرفت صدمت سلطان عشق باز علم برکشید