صاحب عزا

صاحب عزا. [ ح ِ ع َ ] ( ص مرکب، اِ مرکب ) عزادار. || بزرگ خانواده عزادار.

( ~. عَ ) [ ع. ] (ص مر. ) آن که یکی از خویشاوندان نزدیکش فوت کرده، عزادار.

کسی که یکی از خویشان نزدیکش فوت شده و مجلس سوگواری ترتیب داده است، عزادار.

( صفت ) آن که یکی از خویشاوندان نزدیکش فوت کرده عزادار.

آن که یکی از خویشاوندان نزدیکش فوت کرده، عزادار.

💡 عزای وامق و فرهاد و مجنون داشتم اکنون نماند چون منی صاحب عزا روزی که من میرم

💡 باز این عزای کیست؟ که صاحب عزا خداست شور فغان و ولوله در عرش کبریاست

💡 این مه، مه عزای حسین آیت هدای ست مجلس نشین پیمبر و صاحب عزا خداست

💡 بود دور از مروت، با درونی شاد بنشستن به هر بزم عزا کآنجا بود صاحب عزا حاضر

💡 ملایک سر بسر گردیده مشغول عزاداری خدا صاحب عزا بهر رضا در عرش اعلا شد

💡 مردم و جن و ملک ز آه نبی در آتشند آری آری تعزیت را گرمی از صاحب عزاست