شفاخانه

شفاخانه. [ ش ِ / ش َ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) بیمارستان. ( ناظم الاطباء ). دارالشفاء، و آن مکانی بود که ملوک و امرا برای معالجه غربا و مساکین مقرر سازند. ( آنندراج ):
دل ما را که ز مار سر زلف تو بخست
از لب خود به شفاخانه تریاک انداز.حافظ.مستیی را که خماری نبود در دنبال
از شفاخانه آن نرگس بیمار طلب. صائب.|| اداره ای است که به بهداشت شاگردان آموزشگاهها رسیدگی کرده و بیماران را درمان میکند، پیشتر «پست صحی امدادی مدارس »گفته میشد. ( لغات فرهنگستان ).

( ~. نِ ) [ ع - فا. ] (اِمر. )بیمارستان.

دارالشفا، بیمارستان.

بیمارستان.

بیمارستان.

💡 نیک بیمار فراقیم و ز پای افتاده از شفاخانه تو شربت بیماران ده

💡 نسخه شعر تر آرم به شفاخانه لعلت که به یک خنده دوای دل بیمار من آیی

💡 از شفاخانه احسان تر از بهر نجات خستگان را طمع مرهم و امید دواست

💡 بشفاخانه لعل تو رسید ار چه و لیک دل ز چشمت اثری داشت که بیمار بماند

💡 از شفاخانه درد است سخنهای کمال درد دارید ازاینجا سخنی آموزید