شایبه

( شایبة ) شایبة. [ ی ِ ب َ ] ( ع ص ) شائبة. مؤنث شائب و شایب و اشیب بمعنی زن موی سپید. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به شائب و شائبة شود. || ( اِ ) آمیزش و آلودگی. ( منتهی الارب ). چرکی و زشتی. ( شمس اللغات ). ج، شوایب. || شک و شبهه و گمان و احتمال. ( ناظم الاطباء ): و نقاب شایبه وحشت و نفاق از چهره ٔوفاق برانداخته آید. ( جهانگشای جوینی ). و در تداول عامه گویند: بدون شایبه یعنی بدون شک و شبهه. ( از ناظم الاطباء ). پاک و پاکیزه. || آفت و آسیب.( ناظم الاطباء ). رجوع به شائب و شائبة و شایب شود.

(یِ بَ یا بِ ) [ ع. شائبة ] (اِ. ) ۱ - عیب، آلودگی. ۲ - شک،گمان.

شایبه، عیب، آلودگی، آمیختگی، شک وگمان، شوائب
( اسم ) ۱ - ( اسم ) مونث شایب. ۲ - ( اسم ) عیب وصمت. ۳ - شک گمان جمع: شوایب ( شوائب ).

شائبة
عیب، آلودگی.
شک، گمان.

💡 خط که از شایبه حسن تهیست بهره کاغذ ازو رو سیهیست

💡 لاجرم عشق در آئینه او جلوه گر است هر که از شایبه و زنگ هوسناک آمد

💡 همچنان که حضرت صادق علیه السلام به آن تصریح کرده و فرمودند که «اگر مردی زکاه مال خود را بر دوش کشد و به فقیر رساند، حسن جمیلی است از برای او» و این در وقتی است که از شایبه تشویش ریا مطمئن باشد و آن فقیری که می گیرد از اظهار آن شرم و حیا نکند والا پنهان دادن واجبات هم افضل است.

💡 بدان تجرد خالص که عقل را داده بری ز شایبه خست مواد و صور