سیاط

سیاط. ( ع اِ ) شاخه های گندنا که بر آنها زمالیق وی باشد. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || ج ِ سوط، به معنی تازیانه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).
سیاط. ( اِخ ) رجوع به عبداﷲبن وهب و اعلام زرکلی شود.

[ ع. ] (اِ. ) جِ سوطه، شلاق ها.

= سوط

تازیانه ها، جمع سوط
( اسم ) جمع سوط تازیانه ها شلاقها
شاخه های گندنا که بر آن زمالیق آن باشد جمع سوط بمعنی تازیانه

💡 قوله تعالی: إِذا جاءَکَ الْمُنافِقُونَ الآیة... روز اوّل در عهد ازل غوّاص قدرت را ببحر صلب آدم فرستاد تا گوهرهای شب افروز و شبه‌های سیه رنگ برآورد و بر ساحل وجود نهاد. هم مؤمنان بودند و هم منافقان. چنان که مؤمنان را بیاورد منافقان را بیاورد، امّا مؤمنان را بفضل خود در صدر عزّ بساط لطف بداشت، و لا میل منافقان را بعدل خود در صف نعال زیر سیاط قهر و ذلّ بداشت، و لا جور.

💡 وگفت: آرام گیر بر بساط و پرهیز کن از انبساط و صبر کن بربرب سیاط تا وقتی که بگذری از صراط.

💡 افتاد چون بسیاط سلیمان بدست دیو بنشست جای باغ ارم دستگاه غم

💡 ان اقواما الی اعداء اعتابک مالوا بلغتهم من موالیک سیاط و صیال

💡 و قیل: الصّافن من الخیل القائم بایّ صفة کانت، و فی الحدیث: «من سرّه ان یقوم له الرّجال صفونا فلیتبوّأ مقعده من النار، یعنی قیاما، و «الجیاد» الخیار السراع، واحدها جواد، و قیل: واحدها جود کسوط و سیاط و قیل: الجیاد الطّوال الاعناق مشتقّ من الجید.