سفالین

سفالین. [ س ُ / س ِ ] ( ص نسبی ) گلین. ( آنندراج ). که از سفال ساخته باشد:
وز انگشت شاهان سفالین نگین
بدخشانی آید بچشم کهین.ابوشکور.سفالین عروسی بمهر خدای
بر او بر نه زری و نه زیوری
ببسته سفالین کمر هفت هشت
فکنده بسر برتنک معجری.منوچهری.از سفالین گاو و سیمین آهوان
عید جانرا خون قربانی بخواه.خاقانی.خورده برسم مصطبه می در سفالین مشربه
قوت مسیح یکشبه در پای ترسا ریخته.خاقانی.پای بگشا از این بهیمی سم
سر برون آر از این سفالین خم.نظامی.سیه زنگئی دیدم آتش پرست
سفالین سبوئی پر از می بدست.نظامی.گهش گفته ام جان شیرین من
جم وقت جام سفالین من.نزاری قهستانی ( دستورنامه ).رجوع به سفال شود.

(سُ ) (ص نسب. ) هرچیز ساخته شده از سفال.

آنچه که ازجنس سفال باشد، کاسه وکوزه گلی
( صفت ) هر چیز که از سفال سازند سفالی: کوزه سفالین.

💡 از آن شراب که اندر خم سفالین است به گنج خانه ی جمشید ساغری ندهم

💡 از می گلگون سفالین کاسه را زرین کنند عیش و عشرت در زمان تنگدستی خوشتر است

💡 از خم انعام و مینای نوالش بهره داشت هر سفالین کاسه‌ای دیدیم و زرین ساغری

💡 جوهری مغ شده و درج سفالین خم می وز نگین گهر و رطل گلین میزانم

💡 جز باده در سبوی سفالین ندیده ایم کشتیئی از سفال کند هیچکس برآب

💡 ساقی چو می بجام سفالین تو میکنی از جم که یاد آرد و جام جهان نمای