سرسخت

سرسخت. [ س َ س َ ] ( ص مرکب ) پرطاقت.پرتوان. آنکه مصیبت را خواه و ناخواه تحمل کند. آنکه در بلاها و مصائب پایداری داشته باشد. || سخت مستبد برأی. که تسلیم به رأی دیگران نشود. || بی احتیاط. بی پروا. ( فرهنگ فارسی معین ).، سر سخت. [ س َ رِ س َ ]( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) صدمه سخت. ( غیاث اللغات ).
- سر سخت خوردن؛ صدمه سخت خوردن. ( آنندراج ). صدمه و آسیب بزرگ رسیدن. ( مجموعه مترادفات ص 235 ):
عدو از کفت گرز یک لخت خورد
ز سرسختی آخر سر سخت خورد.محمدسعید اشرف ( از آنندراج ).آن از این کوچه برد سر بسلامت بیرون
که سر سخت ز هر سنگ تواند خوردن.صائب ( از آنندراج ).

( ~. سَ ) (ص مر. ) ۱ - لجوج. ۲ - پرطاقت.

۱. جان سخت، پرطاقت.
۲. لجوج.

( صفت ) ۱ - لجوج. ۲ - پر طاقت پر توان. ۳ - بی احتیاط بی پروایی. یا با سر سختی. با لجاجت لجوجانه.
صدمه سخت. سر سخت خوردن

ostinato
لجو
پرطاقت.

💡 دلا سرسخت و پاسستی چنین باشند در مستی ولی بشتاب لنگانه که می‌بندند دروازه

💡 همه سرسخت، ولی در ره دین سست قدم جمله ناقص بدل، اما بزبانند تمام

💡 با خصم هماره باش سرسخت چو سنگ با دوست همیشه باش دل نرم چو موم

💡 کنون به مشت توام من ولیک در مشتت مقاومت را سرسخت‌تر ز سندانم

💡 برخلاف گرایش مادرش به مسیحیت، سویاتوسلاو، در تمام عمر خود، بت‌پرست سرسختی باقی‌ماند.