روشناس

روشناس. [ ش ِ ] ( ن مف مرکب ) کنایه از شخص مشهور و معروف و آشنای همه کس. ( برهان قاطع ). مشهور که بتازیش وجیه خوانند. ( شرفنامه منیری ). کسی که او را بمجرد دیدن توان شناخت که فلانی است. ( آنندراج ). کنایه از شخص معروف و مشهور و وجیه. ( از غیاث اللغات ).وجیه. ( مهذب الاسماء ). کنایه از شخص مشهور است که آشنای همه کس باشد. ( انجمن آرا ). آنکه مردم بسیاری او را شناسند. کسی که عده کثیری باحوالش آشنایی داشته باشند. سرشناس: سعد از قبیله بنی زهره بودو مردی روشناس بود و بزرگ و با خویشان بسیار و در همه قریش از وی روشناس تر نبود. ( ترجمه ٔتاریخ طبری ).
ندیدم کس از مردم روشناس
کز آن مردمی نیست بر وی سپاس.نظامی.تو آن خورشید نورانی قیاسی
که مشرق تا بمغرب روشناسی.نظامی.دعای بی اثرم روشناس عرش نیم
ز لب جدا چو شوم ره نمیبرد جایی.حکیم شفایی ( از شعوری ج 2 ورق 23 ).|| ستاره. کوکب. ج، روشناسان. ( فرهنگ فارسی معین ).

(ش ِ ) (ص فا. ) ۱ - سرشناس، مشهور. ۲ - ستاره.

معروف، مشهور، نامدار، سرشناس: ندانم کس از مردم روشناس / کزآن مردمی نیست بر وی سپاس (نظامی۵: ۷۶۷ ).

روی شناس، معروف، مشهور، نامدار
( صفت ) ۱ - مشهور معروف. ۲ - ستاره کوکب جمع روشناسان.
مشهور که بتازیش وجیه خوانند. کسی که او را بمجرد دیدن توان شناخت که فلانی است.

سرشناس، مشهور.
ستاره.

💡 خوشم که ضعف چنان کرده روشناس مرا که چشم آینه مژگان کند قیاس مرا

💡 در خاکدان عبرت غیر از نفس چه داریم پر روشناست بیدل شمع مزار عنقا

💡 آن فتنه ای که مرا از تو التماس نیست تا هست او به ملک دلم روشناس نیست

💡 در حسن نقش تن ندهد دل چو ساده شد آیینه روشناس به دیدن نمی شود

💡 امشب که روشناس اثر بود آه ما بیدار بود بخت ولی دیده خواب داشت

💡 یاد روی او کتانم را لباس ماه کرد عشق او آیینه ام را روشناس آه کرد