آفتاب پرستی

( آفتاب پرستی ) آفتاب پرستی. [ پ َ رَ ] ( حامص مرکب ) عبادت شمس. تشمیس.

( آفتاب پرستی ) پرستش خورشید.
عبادت شمس

[ویکی فقه] آفتاب پرستی. آفتاب پرستی، نیایش، ستایش و عبودیت خورشید است.
واژه پرستش و مشتقات آن به خصوص در حالت ترکیبی، معانی متعددی دارد که همگی آن ها از نوعی دلبستگی و تعلق خاطر بین پرستنده و امر مورد پرستش دارد و نیایش، ستایش و عبودیت معنا می دهد.
فرهنگ فارسی معین، معین، ج۱، ص۷۴۰، محمد، انتشارات امیرکبیر، تهران، ۱۳۷۵.
از دوره های پیشین خورشید به عنوان یکی از اجرام آسمانی و نورانی ترین آن ها مورد توجه انسان ها قرار داشته است. این توجه در برخی از دوره ها به گونه پرستش و کرنش خودنمایی کرده است.
← در اقوام بدوی
در قرآن کریم در جریان بیان دو واقعه به مسئله پرستش آفتاب از سوی برخی اقوام اشاره شده است.
← مورد اول
...

آفتاب‌پرستی
آیین کسانی که آفتاب می‌پرستند. این ابیات را اکثری از هنود، دستاویز آفتاپرستی ساخته‌اند. «لودی»

💡 نه در طریقه ی مستی و آفتاب پرستی به هیچ مرتبه پیدا نشد ستاره پرستم

💡 در آب و آینه بینی همیشه صورت خویش که آفتاب پرستی و بت پرستی همی

💡 ز شمس مفخر تبریز آفتاب پرستی که اوست شمس معارف رئیس شمس مکانی

💡 گردد در آفتاب پرستی دو تیغه باز بیند اگر به چهره آن گلعذار صبح

💡 خوش آنکه جلوه چو میکرد آفتاب رخش من آفتاب پرستی چو برهمن بودم

💡 چو آفتاب پرستی گرفت دیده ی گل زبان بلبل برخواند عشری از پا زند