اندرگاه

اندرگاه. [ اَ دَ ] ( اِ مرکب ) پنج روز افزونی آخر سال ( خمسه مسترقه ) که نامهای آنها از این قرار است: اهنود ( =اهنوذ ) اشتوذ، اسپنمد( =اسپنتمذ )، و هوخشتر، و هشتوایشت. ( از فرهنگ فارسی معین ) ( از مقدمه التفهیم ص قلج ). پنج روزی که در آخر اسفندارمذ ماه یا آبان ماه برسی روز می افزوده اند. پنجه دزدیده. بهیزک. ( یادداشت مؤلف ). اندرجا. ( فرهنگ فارسی معین ): این پنج روز دزدیده که آنرا اندرگاه خوانند از پس آبانماه نهادند تا نشانی باشد آبانماه را که دوبار کرده آمد و این عادت ایشان بوده است به هر ماهی که او را نوبت بهیزک بودی که این مسترقه ای دزدیده به آخر او نهادندی.( التفهیم بیرونی چ همایی ص 231 ). و رجوع به پنج روزی و پنجه دزدیده و خمسه مسترقه و اندرگاهان شود.

(اَ دَ ) (اِمر. ) پنج روزی که به آخر سال اضافه می کردند، خمسة مسترقه، پنجه دزدیده.

= بهیزک

( اسم ) پنج روز افزونی آخر سال خمس. مسترقه که نامهای آنها از این قرار است: ۱ - اهنود اهنوذ. ۲ - اشتود اشتوذ. ۳ - اسپنتمد اسپنتمذ. ۴ - وهو خشتر ۵ - وهیشتایشت

رجوع شود به:پنجه دزدیده

پنج روزی که به آخر سال اضافه می‌کردند، خمسة مسترقه، پنجه دزدیده.

💡 نیست بذل او همین و بس که اندرگاه بزم کام هر مداح را در لؤلؤ لالا گرفت

💡 سیمرغش اندرگاه تک گوینده النصرلک پشتش به از روی ملک پشمش به از پر هما

💡 به جنب همّتِ عالیش اگر قیاس کنی چو آفتاب و چو سیم نَبَهْره‌ اندرگاه

💡 انگبین از نحل زاید لیکن اندرگاه عشق نحل زاید بهر من زان دو لب چون انگبین

💡 بعد از آن پنج جشن «‌اندرگاه‌» بین اسفند و ماه فروردین