اغلوطه

اغلوطه. [ اُ طَ ] ( ع اِ ) سخن غلط. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). سخنی که در آن غلط باشد. ( از اقرب الموارد ). || کلام که بدان کسی را بغلط اندازند. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). آنچه مردم را در غلط افکند. ( مهذب الاسماء نسخه خطی ). چیزی یا سخنی که به آن کسی را در غلطی و وهم اندازند. ( از منتخب و غیره بنقل غیاث اللغات ). سخنی یا مسئله ای که به آن کسی را در غلطی و وهم اندازند. ( آنندراج ). مسائلی که بدانها به مغالطه پردازند. ( از اقرب الموارد ). چربک. احجیه. آنچه بدو در غلط اندازند. سخنهای شابه شاهی. حجیا. بردک. لغز. سفسطه. ( یادداشت بخط مؤلف ). دیسال. چیستان. لغز. ( از لغت محلی شوشتر نسخه خطی ذیل دیسال ). || مأخوذ از تازی. در غلطافتادگی. ( ناظم الاطباء ):
اعجوبه زلف خرده کارت
اغلوطه ده بزرگواران.عطار.چون محمدشاه را بدین اغلوطه مانند کودکان بازیچه خرید در شهر آذینها بستند و ندا دردادند که پادشاه سلجوق شاه است. ( از وصاف بنقل آنندراج ). غَلوطَة. مَغلَطه. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). ج، اغلوطات و اغالیط. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
- اغلوطه دادن؛ در غلط انداختن. به خطا انداختن: سوسن در کسوت سوگواران ازرق میپوشید و اغلوطه میداد که آسمان رنگم. ( جهانگشای جوینی ). روزگار مکار با او همان میکرد و او را اغلوطه میداد. ( جهانگشای جوینی ).
- اغلوطه کردن؛ در غلط انداختن. ( ناظم الاطباء ). مغلطه کردن. بغلط انداختن. مغالطه کردن.

(اُ طِ ) [ ع. اغلوطة ] ( اِ. ) ۱ - سخن نادرست. ۲ - سخنی که با آن کسی را گمراه سازند.

سخنی که با آن کسی را به غلط و اشتباه بیندازند.

سخن غلط، سخنی که با آن کسی رابغلط واشتباه بیندازند
( اسم ) ۱ - سخن غلط. ۲ - سخن که با آن شخص را باشتباه اندازند. جمع: اغلوطات اغالیط.

اغلوطة
سخن نادرست.
سخنی که با آن کسی را گمراه سازند.

💡 گفتم اغلوطه مده این چه دویی باشد گفت دویی عقل که هم شاهد و هم مشهودست

💡 خیره ز اغلوطه های کیوان بینی خاطر پژمرده اکارم و اخیار

💡 اعجوبهٔ زلف خرده کارت اغلوطهٔ ده بزرگواران

💡 تا نپنداری که با اغلوطه عز از شاه یافت منصب اجداد جست و مسند آبا گرفت