آتش و آب

[ویکی فقه] آتش و آب. در قرآن مجید به آتش و آب اشاره شده است.
پدید آمدن آتش از درخت های سرسبز و دارای آب، از نشانه های قدرت الهی:«الذی جعل لکم من الشجر الاخضر نارا فاذا انتم منه توقدون.»همان کسی که برای شما از درخت سبز، آتش آفرید و شما بوسیله آن، آتش می افروزید! (مفسران ذیل آیه بیان داشته اند: «الشجر الاخضر» درختی بوده که در عین تری، با به هم ساییده شدن، همانند سنگ چخماق، جرقه و آتش تولید می کرده است.)
طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۸، ص۲۹۱.
آتش گرفتن آب دریا، از نشانه های قیامت:«و البحر المسجور.»و دریای مملوّ و برافروخته.
طور/سوره۵۲، آیه۶.
۱. ↑ طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۸، ص۲۹۱.
...

آتش‌وآب
(قدیم): دو امر جمع نشدنی و مخالف هم. طمع و عدل آتش و آبند/ هر دو یک جا قرار کَی یابند. «جامی»

💡 در آب و آتش رقص آورد شرار و حباب چو باد خلق تو زد بر کران آتش و آب

💡 ز عدل شافی تو سازگار و دوست شوند دو طبع دشمن ناسازگار آتش و آب

💡 تو را به میمنه و میسره روان گردد دو خیل دل شکر جانشکار از آتش و آب

💡 همیشه باد ز تف دل و نم دیده عدوت را همه بالین و بستر آتش و آب

💡 بر سر آتش و آبیم ز چشم و دل خود چند سوزیم در این تنگ قفس خانه خویش