بزو

بزو. [ ب َزْوْ ] ( ع مص ) گردن کشی کردن. ( آنندراج ). || قهر کردن. ( آنندراج ). تطاول کردن. ( از اقرب الموارد ). تطاول کردن و غالب شدن بر کسی. ( ناظم الاطباء ). || سخت گرفتن. ( آنندراج ). || مقهور کردن و دارگیر نمودن. ( ناظم الاطباء ). مقهور کردن. ( المصادر زوزنی ). || کار کردن. ( آنندراج ). || بزا ( کجی پشت ) گردیدن. ( ناظم الاطباء ). مبتلا به بیماری بزا شدن. ( از اقرب الموارد ).
بزو. [ ب ِ ] ( اِخ ) ده کوچکی است از دهستان نیم بلوک بخش قاین شهرستان بیرجند. ( از فرهنگجغرافیایی ایران ج 9 ).

( اسم ) بزه
ده کوچکی است از دهستان نیم بلوک بخش قاین شهرستان بیرجند.

💡 نورآباد، سعید، قرآن پژوهان دارالمومنین سبزوار، اسرارنامه، ۱۳۹۱

💡 استاج (سبزوار)، روستایی از توابع بخش روداب شهرستان سبزوار و در استان خراسان رضوی ایران است.

💡 گوهرْ تو مرد تیر بزویی کَمُونْ تنگ تیرْ جا ننالمْ، نالم دَسِّ ته وارنگ

💡 و آنچه به رای و حیلت توان کرد بزور و قوت دست ندهد. و بتو نرسیده ست که زاغی بحیلت مار را هلاک کرد؟ گفت: چگونه؟

💡 آب‌انبار حاج کریم مربوط به دوره قاجار است و در سبزوار، بین میدان کارگر و میدان ۲۲ بهمن واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۴ فروردین ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۸۲۵۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 برکند باب او در خبیر بزور دست در را ز قلعه و ربض او باره ار فکند