بدحال

بدحال. [ ب َ ] ( ص مرکب ) بدروز و بدبخت. مقابل خوشحال. ( آنندراج ). بدحالت. ( ناظم الاطباء ). دَقَع. وَدْب. مُسْتَوبِد. ( منتهی الارب ). ممتحن. ( لغت ابوالفضل بیهقی ). که حالش بد است. سَی َّءالحال. که مرضی سنگین و نزدیک به مرگ دارد. ( یادداشت مؤلف ):
من بهر جمعیتی نالان شدم
جفت بدحالان و خوشحالان شدم.مولوی.یکی گربه در خانه زال بود
که برگشته ایام و بدحال بود.سعدی ( بوستان ).من شکسته بدحال زندگی یابم
در آن زمان که بتیغ غمت شوم مقتول.حافظ.- بدحال شدن؛ بدحال گشتن: تقهّل، بدحال شدن. ( منتهی الارب ).
- بدحال گردیدن؛ بدحال شدن: کسفت حاله؛ بدحال گردید. ( منتهی الارب ).
- بدحال گشتن؛ بدحال شدن: بدان رسد و بدان کشد که همه عاجز و مضطر و درویش و بدحال گردند. ( تاریخ قم ص 143 ). || بدسرانجام. || بدسرشت. || بدمزاج و تندخوی. ( ناظم الاطباء ).

۱. بیمار.
۲. [قدیمی] غمگین.
۳. [قدیمی] بدبخت.

بد روز و بدبخت مقابل خوشحال.

{ill} [پزشکی] ویژگی کسی که وضعیت جسمی بد یا حالت روحی نامناسب دارد متـ. بیمار

💡 هر که را حال نکو بود به کامی برسید من بدحال به کامی نرسیدم هرگز

💡 فتاده سروری اکنون به جهال از این گشتند مردم جمله بدحال

💡 بدحال تر از من اندرین عالم کیست ؟ در آرزوی مرگ همی باید زیست

💡 ز بدحالی نمی‌نالد دو چشم از غم نمی‌مالد که او خواهد که هر لحظه ز حال بد بتر باشد

💡 بر عارض آن بت که توان تن ازوست خالیست که بدحالی مرد و زن ازوست

💡 به بیماری که بی‌کس مرد و بدحال بدان موری که در ره گشت پامال