باکی

باکی. ( ع ص ) باک. نعت فاعلی از بکی و بُکاء. گرینده از اندوه چنانکه اشک جاری شود. ج، بُکاة. ( از تاج العروس ) ( از اقرب الموارد ). گریه کننده. ( منتهی الارب ) ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). گرینده. ( مهذب الاسماء ). آنکه بر کسی ستایش گویان گریه کند. ( ناظم الاطباء ). گریان باآواز. ( یادداشت مؤلف ). ج، بُکَّی. ( ناظم الاطباء ). و نیز رجوع به بُکا و باک شود.

[ ع. ] (اِفا. ) گریه کننده، ج. بکاة.

گریه کننده.

یکی از دریا های هفتگانه قدما که باب المندب باب البکائ و عویل منتهی می شود. آنرا باختلاف [ بحر سوف ] [ بحر آساف ] [ بحر قلزم ] و [ بحر احمر ] پنداشته اند.امروزه غالبا همین اخیر را صحیح میدانند ولی عرب قدیم آنرا نمی شناخت بلکه بحر قلزم و بحر سوف یا بحر آساف را شناخته بود.
گریه کننده، بکاه جمع
( اسم ) گریه کننده جمع: بکاه

💡 دین که صد پاره ز بی باکی توست نکندش خرقه صد پاره درست

💡 یار اگر شبرو و عیار بود باکی نیست شوخ و بیباک و دل آزار بود باکی نیست

💡 که گر باشد ترا هر دم هلاکی ازان حق را نباشد هیچ باکی

💡 اگر عنایت تو با منست باکی نسیت وگر عنایت تو نیست این بها نبود