ترکیب «باد و بروت» یک اصطلاح کنایی در زبان فارسی است که برای اشاره به تکبر، غرور و خودنمایی به کار میرود. این عبارت معمولاً درباره افرادی استفاده میشود که به خود میبالند و دچار خودبزرگبینی هستند. باد و بروت به معنای ظاهرسازی، فخر فروشی و نشان دادن برتری خیالی نسبت به دیگران است. در متون کهن، این ترکیب برای توصیف انسانهای مغرور و متکبر به کار رفته است. چنین افرادی معمولاً اهل لافزنی و خودستاییاند و بیش از اندازه به تواناییها یا داراییهای خود مینازند. این اصطلاح گاهی بار منفی و انتقادی دارد و رفتار ناپسند غرورآمیز را نکوهش میکند. باد و بروت همچنین به کسی اطلاق میشود که با گفتار یا رفتار خود در پی بزرگ جلوه دادن خویش است. در مجموع، این ترکیب تصویری روشن از تکبر و خودنمایی افراطی ارائه میدهد.
باد و بروت
لغت نامه دهخدا
باد و بروت. [ دُ ب ُ ] ( ترکیب عطفی، اِ مرکب ) باد بروت. کنایه از عجب و تکبر و غرور و نخوت و کبر و پندار و اعجاب و طنطنه و طمطراق باشد. رجوع به باد بروت شود.
فرهنگ معین
(دُ بُ ) (اِمر. ) غرور، خودنمایی.
ویکی واژه
غرور، خودنمایی.
جمله سازی با باد و بروت
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 باده تو به کف و باد تو اندر سر ماست فارغ از باد و بروت حسن و بوالحسنیم
💡 این باد و بروت و نخوت اندر بینی آن روز که از عمل بیفتی بینی
💡 غره نتوان زیست بر باد و بروت اعتبار چینی فغفور را یک مو سفالی میکند
💡 تا چه خواهی کرد آن باد و بروت که بگیرد همچو جلادی گلوت
💡 کیست آن کالم که از باد و بروت ظلم کردست و خراشیدست روت
